Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
Julian Visser

Pepernoten, pepernoten, pepernoten!!

Vol adrenaline ben ik gistermorgen opgestaan. Sinterklaas zou aankomen in Amsterdam. Al 40 jaar of niet en nog maar anderhalf of niet...Menno en Julian moesten er toch ook aan geloven en zich in hun mooiste outfit hijsen om mee te gaan naar de intocht op de Amstel.

Dat Julian nieuwe indrukken zou opdoen begon al tijdens ons ritje in de tram. Heus, hij heeft al  eerder een ritje gemaakt in het blauw/witte voertuig van de GVB, maar niet sinds hij de tram de naam ‘tingtingtingting' heeft gegeven (refererend naar het waarschuwende geluid wanneer een tram één van de kruispunten in onze buurt nadert). Met grote ogen keek hij schuin omhoog door het raam naar buiten waar hij bomen en flatgebouwen voorbij zag snellen, schuin boven zich naar het televisieschermpje dat reclame liet zien en af en toe naar opzij naar zijn vader of moeder die stil maar glimlachend naar hem zat te kijken. Dat alles aangevuld met om de minuut een neutraal maar duidelijk klinkend ‘meeee!'

Bij het museumplein aangekomen was het nog maar een klein stukje lopen naar Blue Boat Company. Daar sprong Piet Willeke voor de wandelwagen, hurkte zij voor Julian (zodat hij dat pikzwarte gezicht, die zwarte krullen, die felrode lippen en de stralende glimlach even in zich op kon nemen) om vervolgens een handje vol met pepernoten en ander strooigoed in zijn handjes te drukken. Daarna was de kennismaking met een grote boot vol met kindjes en hun ouders. De boot was van binnen superleuk ingericht, lage tafeltjes met gekleurde poeven rondom, stoelen langs alle kanten, tekenplaten op tafel als ook mandarijntjes, speculaasjes en vele pepernoten. En overal gekleurde ballonnen. Een van de kindjes was Thijs (zoontje van een van de dames van BBC), een weekje jonger dan Julian, maar net als Julian nog niet al te geïnteresseerd in het samen spelen. . Om hen heen waren wat grotere kinderen aan het tekenen, heen en weer aan het lopen, zwarte Piet aan het roepen en ongeduldig aan het vragen wanneer Sinterklaas nou zou komen...kropen de zwarte Pieten over het glazen dak van de boot en werd er door die zwarte Pieten snoep door de boot gegooid...stonden er overal waar we langs voeren mensen aan de kade en ook op de bruggen waar we onderdoor gingen,...was de boot opeens omringd door tig andere bootjes die allemaal voor hetzelfde kwamen: Sinterklaas welkom heten in Amsterdam en met hem mee varen. Gekkenhuis! Surprised Vermoedelijk zijn beide kereltjes dan ook niet verder gekomen dan de gedachte ‘What the foooock?!!' 

Ongetwijfeld heeft ons eigen mannetje best wat van het hele gebeuren begrepen. Hij weet in ieder geval dat die zwaaiende man met lange baard op die stoomboot met die rode jurk en rode theemuts op, iemand is waar zelfs grote mensen blij van worden. Al was het maar omdat ik minstens 30 keer enthousiast heb geroepen 'Kijk Julian, daar is Sinterklaas, kijk!!' ‘Zwaaien naar Sinterklaas Julian!'. Daarnaast heeft hij gezien dat deze persoonlijkheid heel veel zwarte Pieten om zich heen heeft,  grappige wezens die veel lachen en gek doen. Maar vooral heeft hij onthouden dat die Pieten een zak bij zich hebben vol met heerlijke pepernoten! De kunst is om voordat zo'n Piet weer vertrokken is naar een volgend kindje, zoveel mogelijk noten achter elkaar in je mondje te proppen totdat je wangen er bol van staan. Deze kun je dan daarna weer uit je mond halen, eventueel tijdelijk parkeren in de handen van mama of papa en dan één voor één rustig opsmikkelen. Slim toch?! En zijn ze op, dan liggen er altijd nog wel een aantal op de grond. Helaas is Julian nog niet getraind in het ‘kijk daar mama' om vervolgens zonder dat ik het zie, de pepernoten te pakken. Daardoor werden de pepernootjes elke keer weg gehaald voordat hij er ook maar naar kon reiken. Dit leek mij verstandig handelen nadat hij toch minstens 83 pepernoten naar binnen moet hebben gewerkt. Dat hij 's middags 4 uren heeft geslapen wijd ik dan ook deels aan de goede ‘bodem' en niet enkel en alleen aan de indrukwekkende intocht op de Amstel van Sinterklaas met al zijn Pieten. Laughing

Verwarring alom!

Als ik een haar van mama vind tussen mijn speelgoed trek ik een vies gezicht en zeg ‘BAH!'. Laat ze mij met grote ogen de inhoud zien van mijn poepluier, terwijl ze haar neus dichtknijpt, dan  vertrek ik geen spier en hou mijn mond dicht. Wanneer mama mijn kamer in komt om me uit bed te halen zeg ik ‘papa!' en als papa dan blij grijnzend om de hoek komt kijken zeg ik ‘mama!'.

Stoelen moeten aangeschoven worden wanneer je van tafel gaat, maar puzzelstukjes moeten elke dag op een nieuwe plek worden achtergelaten. Waarom dat laatste moet weet ik zelf ook nog niet, want als mama mij wijst op de lege plaats in de puzzel en mij vraagt waar die is, snap ik er ook niets van. Ik kijk zoekend om me heen. En ja, ook ik ga dan op mijn buik liggen om onder de bank, box, kast of verwarming te kijken. Tot nu toe heeft mama ze teruggevonden in de kast achter de dvd's, in het bankje op mijn slaapkamer, op de tafel in de woonkamer en in de laatjes in de keuken.

Als mama ‘nee' zegt, doe ik ja, als mama ‘afblijven' zegt, ga ik pakken, als mama ‘mag niet' zegt, denk ik mag wel en als mama zegt ‘en nu is 't afgelopen', wacht ik even en doe ik het gewoon weer. Echt, onwijs grappig spelletje is dat, maar volgens mij kan mama niet zo goed tegen haar verlies want ze wordt steeds boos als ik win. Frown

Klimmen vind ik ook enorm leuk. Bij UK vinden ze het minder leuk dat ik dat leuk vind. Ik ben nl. ook heel snel. Dan zit ik keurig in mijn stoel aan tafel en als ze zich dan even omdraaien en een paar seconden later weer naar mijn plaats kijken, zit ik er al niet meer. Haha, nee, dan zit ik op tafel! En net wanneer ik me dan op de grond wil laten zakken, pakken ze me. Veels te hoog en veels te gevaarlijk zeggen ze. Thuis klim ik zo vaak over de bank, naar beneden, weer op de bank, over de leuning, naar beneden. Gaat altijd goed! Ja, papa en mama zijn er dan wel vaak bij, maar papa houdt alleen mijn arm vast en als ik met mama alleen ben staat ze alleen heel dicht bij me en zegt dan steeds ‘voorzichtig, voorzichtig, goed vasthouden, voorzichtig'. Het lukt altijd!

Wat ik ook heel goed kan is eten met een lepel. Ja, dat is echt leuk. Maar ik moet wel vaak hard schreeuwen voordat mama snapt dat ik mijn eigen bord eten wil met mijn eigen bestek en dat ik het zelf wil doen. Voordat dat gebeurt zit ze er altijd uren in te roeren en snijden en omscheppen. En ik maar wachten. Maar dan kan ik eindelijk zelf eten. Mama helpt me wel altijd met scheppen, want dat kan ik nog niet zo goed, maar ik kan de lepel zonder hulp nu helemaal alleen in mijn mond stoppen zónder dat er eten afvalt! Laughing

Verder is het napraten van papa en mama ook een hobby van me aan het worden. Ik  moet nog wel leren ook de laatste letter van woorden te zeggen en soms moet ik ook het begin van een woord niet vergeten uit te spreken en ja, sommige letters klinken nog niet zoals het moet, maargoed...ik ben in ieder geval al vet verder dan het woordje DIE. Volgens papa zeg ik sinds gister ook redelijk herkenbaar het woordje Ajax...ik weet nog niet wat dat is, maar papa vindt het in ieder geval heel leuk, dus ik ook natuurlijk!

Uit logeren deel II

Net als vorig jaar mag ik ook dit jaar weer een paar keer uit logeren. Vanmorgen is de eerste logeerpartij begonnen. Mama had me vanmorgen toen ze me uit bed haalde al verteld dat ik eerst zou eten en dat we dan in de auto zouden gaan naar Amersfoort. Daar is dan het huis van oma en opa Nico en als we daar dan zouden zijn, dan zou papa weer terug gaan naar ons eigen huis. En dan zouden mama en ik in het huis van oma en opa Nico blijven...en dan zouden we gaan spelen, we zouden samen boodschapjes gaan doen...we zouden gaan wandelen en we zouden ook naar tante Alexandra en Sofietje, mijn nichtje, want die woonden daar vlakbij zei mama. En dan zouden we in het huis van oma en opa Nico blijven slapen, met zijn tweetjes. En pas de volgende dag zou papa ons dan in de middag weer komen halen. Toen papa allemaal spullen van mij in de auto aan het laden was vertelde ze het weer, want ze weet dat ik nog niet alles wat me verteld wordt kan onthouden. Soms hoor ik het ook niet goed omdat ik bezig ben om met soms 5 blokjes tegelijk op te staan omdat ik die ergens anders wil neer leggen, of ik ben om me heen aan het kijken omdat ik mijn knuf even niet zie, of ik zie buiten een vogel in de boom waar ik naar moet kijken en wijzen...Soms wil ik ook helemaal niet luisteren. Dan pak ik mama's hand omdat ik naar buiten wil, wandelen. Dat vind ik zo leuk! Mama houdt me buiten wel goed aan mijn handje vast want ik zet mijn voetjes af en toe nog niet goed neer waardoor ik val. Een keer viel ik zo met mijn mond op de stoep, au!! Vanaf die keer wil mama mij altijd vast houden. Vind ik niet erg hoor, hoewel ik wandelen aan papa's hand wel een beetje leuker vind. Alleen doet mijn arm na een tijdje een beetje pijn omdat ik die zo lang omhoog moet houden. Bij mama hoeft dat weer niet.
Maargoed, in de auto naar Amersfoort vertelde mama het weer. Nu werd het een beetje irritant want dat wist ik toch al? Maar ja, ik heb haar weleens aan papa horen vertellen dat als zij maar zoveel mogelijk aan mij vertellen wat er staat te gebeuren, ik misschien minder last heb van de vele nieuwe dingen die ik altijd maar beleef. En daardoor zou ik dan beter slapen. Ik weet het niet. Ik word nu eenmaal 's nachts vaak wakker de laatste tijd, gewoon, niet leuk, maar waarom? Tja, dat probeer ik weleens uit te leggen aan mama of papa als ze dan weer bij me komen, maar ze begrijpen me nog steeds niet en ik weet later niet meer wat ik precies gezegd heb.
Mama en ik zijn nu alleen in het huis van oma en opa Nico. Oma en opa zelf zijn er niet. Die komen morgenavond weer in hun huis, maar dan heeft papa ons alweer opgehaald. Ik ben hier al vaker geweest en herkende gelijk die man die in de kamer staat en niet kan bewegen. Hij is van hout vertelde papa. Hij heet Sint Antonius en mama vertelde me dat haar papa altijd aan hem vroeg om een goeie plaats te vinden om zijn auto neer te zetten. En dan vond hij die. Heel gek verhaal, snap ik niets van. Ook hangt er een schilderij van haar papa, samen met mijn ome Raymond, hier in huis. Ik heb er heel veel naar gewezen en toen heeft mama mij verteld dat ome Raymond daar op stond, van de vakantie in Frankrijk, ja, dat weet ik nog wel, de papa van Stef en Dominique! En opa Bos zei mama. Opa Bos is de papa van mama en die is dood zei ze, die leeft niet meer. Ik weet niet wat dat betekent, maar misschien dat ik dat later nog eens vraag.

In de morgen zijn mama en ik boodschapjes gaan doen. Eerst gingen we naar een speelgoedwinkel en liet mama me allerlei boekjes zien. Pas toen ik er eentje zag met glitters en mooie plaatjes wilde ik het aanraken. Gelijk heeft mama die toen gehouden voor mij. En toen gingen we naar een winkel met spullen voor het huis, maar daar hadden ze ook boekjes en speelgoed. Mama liet me een aantal zachte diertjes zien, maar bij eentje, een hondje waar ik zo lekker mijn armpjes omheen kon leggen wilde ik niet meer loslaten. Ook deze heeft mama toen gehouden voor mij. Iemand in de winkel wilde het hondje nog terugpakken maar al heel snel wist mama hem weer aan mij te geven. Supermama!!!

Weer terug in huis hebben we een lekker boterhammetje met worst gegeten en ben ik gaan slapen. Wel meer dan 3 uur vertelde mama me later. Ja, ik was ook best moe hoor, ik heb de afgelopen week niet zo heel veel geslapen en poehee, dat hou ik dan niet vol hoor. Mama zegt dat ik misschien ook zo lang heb geslapen omdat het hier zo stil is, veel minder geluiden dan thuis.

Na het slapen vanmiddag mocht ik bij mama op haar rug en zijn we met de bus naar tante Alexandra en Sofietje gegaan. Daar was ook het knuffelhondje Liska. Steeds wafte ze naar me omdat ik een speeltje van haar had, en van mama en tante Alexandra heb ik geleerd dat ik het speeltje dan moet gooien. Dan gaat Liska het pakken en terugbrengen naar mij. Een keer lag het speeltje op de grond en ben ik op de grond gaan liggen om het in mijn mond te pakken, net als Liska, maar daar werd mama boos om, vies vond ze dat. Maar Liska deed het ook!!
Sofietje is nog niet heel veel aan het spelen, maar ze kan wel al veel kletsen, oh en ze kan al een ballon vangen, dat is heel knap, want ik kan dat geloof ik niet.
Terug naar het huis heeft tante Alexandra ons gebracht en toen is mama eten gaan maken. En toen we later zo zaten te eten zag ik een schilderij met mensen erop en ik wijs tegenwoordig naar alles waar ik iets van wil weten. Mama vertelde dat dat mama was toen ze 7 jaar was en die anderen waren ome Alain, ome Gaston, ome Raymond en ome Michel. Ze zagen er heel anders uit, maar ja, als mama het zegt...

Druk hoor, uit logeren gaan, maar wel leuk! Morgen gaan we weer wandelen vertelde mama vanavond, want het wordt weer mooi weer, maar dan moet ik wel goed slapen vannacht...Weltrusten Laughing

Droomvakantie...

Toen ik wakker werd een paar dagen geleden ben ik met mama naar buiten gelopen. Daar was 't  water waar ik de dag ervoor in gevaren had in mijn gele boot. Alleen was de boot weg. 't Was ook heel stil. Ik heb mama meegetrokken naar de trap naar boven, ik loop net als grote mensen zegt mama, 1 stap per muurtje. Maar ja, anders gaat 't ook zo langzaam en ik moet al zo trekken aan mama's armen om haar sneller te laten lopen. Helemaal boven gingen we naar de straat waar de auto staat. Maar ik mocht er niet naartoe. Dat doet au zei mama, al die losse steentjes. Nou, ik voelde niets hoor. Ja, een paar steentjes bleven onder mijn voetjes plakken, maar pijn? Nee hoor! Maar ok, wij dus over de stoep om het huis heen. Op de helft wilde mama naar binnen, maar ik was nog niet klaar, dus moest ik heeeeel hard trekken zodat we door gingen lopen over de stoep. Toen moesten we een trap naar beneden lopen, wéér vond mama dat ik kleinere stappen moest maken of langzamer moest lopen. Ik snap dat niet, ‘dan zijn we vanavond nog niet beneden, 't is een lange trap hoor mama', dacht ik nog. Toen we beneden waren zag ik weer het blauwe water heel stil liggen. Maar ik had al lang nog een trap gezien, eentje met losse stukjes aarde en boom om op te lopen. Weer begon mama over dat het au zou doen en wilde niet gaan en hoe hard ik ook trok, zij trok harder en toen moest ik heel hard huilen want ze tilde me op en liep met me weg naar de slaapkamer. Maar ik wilde helemaal niet slapen, neeeeeee! Mama praatte wel, maar ik kon niets horen, kon alleen mezelf horen schreeuwen dat ik verder wilde, dat ik wilde lopen, dat ik wilde kijken waar iedereen was, dat ik de hondjes nog niet had gezien, dat ik wilde lopen, dat ik wilde lopeeeeeen, maar mama verstaat vaak niet wat ik zeg, zo moet ik daarom huilen. Toen hoorde ik dat ze zei dat ik mijn schoentjes aan moest doen, dat het dan geen au zou doen als ik op die boomstukjes zou lopen. Jippieeeee! En daar gingen we, stap, stap, stap, lopen naar beneden. Heeeeeelemaal naar beneden, dat is echt heel erg ver joh! En daar is dan een rond ding wat op en neer gaat als je er op staat, heel gek voelt dat...en er is een zandbak zo groot als papa's tuin thuis!! En er is ook een platte trap die omhoog gaat, dat is heel moeilijk om naar boven te komen, mama moet me dan helpen, maar dat is leuk en teruglopen kan niet zegt mama, dan moet ik gaan zitten en zoef ik zo naar beneden. Maar ik vind omhoog lopen het leukste. ‘Het is een glijbaan hoor' zei mama ‘geen trap'. ‘Wat jij wil mama', denk ik dan. Laughing
Toen we na een tijdje weer boven kwamen kwam papa met mij lopen. Mama moest uitrusten zei ze...tsss. Nou ja, geeft niet, want met papa lopen vind ik super leuk. Papa is mijn held, hij neemt mij overal mee naartoe waar ik naartoe wil, ik hoef mijn arm maar naar iets uit te steken of hij snapt dat ik dat wil pakken, hebben of gewoon van dichtbij wil zien. Papa heeft mij ook geleerd dat ik met mijn neus moet kijken als we bij gekleurde bloemetjes komen in de tuin. Bij oma en opa Nico die in Labarrel wonen (zo heet hun huis) hebben ze heel veel van die lichte bloemetjes die in de groene grond zitten. Ze hebben daar ook fruit aan de boom hangen, zo gek! Bij ons thuis haalt mama dat altijd van een schaal op tafel. En bij opa Nico hebben ze ook een schuine gladde trap, een kleine hoor en heel breed, zodat oma Nico er met haar stoel omhoog kan rijden. Ja, oma Nico heeft een stoel met hele grote wielen. Snap ik wel, want naar boven lopen op zo'n gladde trap is best moeilijk.

Het huis van ome Raymond en tante Caroline heet Tuquet en het is er zo rustgevend zegt papa dat je er heel makkelijk een tukkie kan doen. Vandaar dat het zo heet. In het begin, toen ik hier net was, vond ik dat helemaal niet zo. Helemaal toen ik moest slapen terwijl ik net bij mama's tante Maria had geslapen. Daar hebben we gepicknickt en toen ik moe werd heeft mama me daar in bed gelegd. Maar ik moest weer wakker worden toen papa en mama terug naar Tuquet wilden. En toen ik die nacht half wakker werd wist ik niet waar ik was en hoorde ik papa en mama praten, maar zag ze niet. En ik dacht zoveel dingen... zag oude huisjes die in het water stonden en een klein blond meisje dat ‘ik ben Leoline, ik ben Leoline' zei en me achterna rende om mijn brood af te pakken, allemaal ooms en tantes in een kring om een boom vol met eten, en bovenin die boom zat mijn neef Stef die uit de boom sprong in een zwemband op het water bij Tuquet. Mijn nicht Dominique liep met me naar mijn blokkendoos waar heel veel gelach en geroezemoes uit kwam toen ik de deksel eraf haalde. En toch was 't heel stil...en 't was warm....

Maar nu weet ik waar ik ben en slaap ik heel goed en heel lang ook. En tussendoor ga ik met papa varen in mijn gele boot op het blauwe water en zie ik heeeel veel groen en moois achter het water. Heeeeel ver weg een ander huis en soms een auto beneden op de weg. En mama die probeert Stef en Dominique na te doen door op een waterstoel te springen. Haha, gekke mama! Laughing

Hier kijken, daar kijken, moeeeee!

Wat een drukte was ‘t zeg! Mama die steeds maar weer de trap op en neer ging en met nieuwe spullen aan kwam zetten. Papa die steeds met die spullen weg liep naar buiten en dan weer terug kwam om nieuwe spullen te halen. Ik snapte er niets van, was moe, wilde naar bed! Maar in plaats daarvan ging papa met me naar mijn speelgoed om samen te spelen. Maar dan liep hij opeens weer weg, vind je 't gek dat ik daarvan in de war raak. En toen papa terug kwam had hij opeens weer de tassen bij zich die hij ook al een keer naar buiten had gebracht. HUH? En dan ging mama weer nieuwe spullen in die tassen doen. Ik kon er niet meer tegen, wilde ik naar de één, dan liep die weg, en liep ik naar de ander, dan werd ik in mijn box gezet om lekker te gaan spelen.  Brullen van boosheid, verdriet, moeheid en frustratie was alles wat ik kon doen. En eindelijk...eindelijk was 't voorbij. Maar in mijn lekkere bedje werd ik niet gelegd. In de autostoel moest ik mijn tukkie doen. Maakt ook niet uit, slapen kon ik wel. Ik had ook wel doorgeslapen als mama niet zo hard gegild had. Ja, mama is namelijk bang van vrachtwagens, vooral wanneer ze te dichtbij komen. En eentje kwam zo dichtbij toen papa er voorbij wilde rijden dat mama moest gillen en bijna bij papa op schoot zat. Gekke mama! Laughing

In de middag kwamen we aan in Brugge. Heel veel oude gebouwen in die stad en veel paardjes,  zooooo groot! Papa wilde wel met zijn 3en een ritje maken, niet op zo'n paard, maar in zo'n bakje achter het paard waar we dan in zouden zitten, maar toen mama vertelde dat dat 39 euro zou kosten hoefde het van papa niet meer. Maar dat geeft niet. Vandaag ben ik al paardje gaan rijden, op de rug van mama. Een keer vergat mama dat ze mij op haar rug had en stootte ik mijn hoofd toen ze een stap achteruit deed tegen een muur aan. Domme mama! Undecided Maar verder kon ik wel goed om me heen kijken. Mama en papa wezen dan naar de ene kant en dan weer naar de andere kant als we door straatjes liepen en steeds zeiden ze ‘mooi hè Julian' of ‘kijk Julian hoe mooi'. En ik moest al zoveel kijken naar al die vreemde mensen op straat en al die kindjes die ik  zag rennen en ik heb ook heel veel hondjes gezien en dus die paarden, en dan ook nog eens al die huizen, het water dat tussen al die huizen liep en die rare bakjes met al die mensen er in die allemaal stil zaten en dan over het water gingen.  O ja, ik heb ook grote witte vogels gezien met een kromme nek, heel mooi!
En één keer  gingen we eten in een groot huis met heeeeeel veel tafels, het huis van Maximiliaan van Oostenrijk. Daar mochten we kiezen waar we gingen zitten en kreeg ik een eigen stoel die boven op de gewone stoel ging en dan zat ik net zo hoog als papa en mama. Papa en mama zeiden de hele tijd mmmm, mmmm als ze aan het eten waren dus ik deed dat ook. Etienne, de meneer die in dat grote huis woont, vond het heel gezellig dat we er waren en dat vonden wij ook. Samen met Etienne ben ik nog rond gaan kijken in de rest van zijn huis. Mama ging mee want die kent weer heel veel mensen die in zijn huis willen komen eten en dan kan ze nu vertellen aan die mensen dat het een heel leuk huis is en dat ze er heel goed kunnen koken.
Ik weet niet meer zo goed hoe lang we in Brugge zijn gebleven. Volgens mij wel een week. We sliepen in een heel groot huis met heeeeel veel kamers. Wij hadden een kamer gekregen waar we door de ramen konden kijken naar de Belfort van Brugge, dat is een grote toren en daar kon je komen door heel veel trapjes op te lopen. Mama wilde dat heel graag, maar ze doet dit een andere keer heeft ze tegen papa gezegd. Nu ging ze elke keer met papa en mij mee terug naar onze slaapkamer om een tukkie te doen als ik niet meer kon. Je weet dat je teveel heb moeten kijken als je ogen pijn gaan doen en in bed kan ik die altijd eventjes dichtdoen. Eén keer wilde ik terug naar onze kamer maar toen kon het niet, want we waren aan het wachten op zo'n bakje waar we dan met veel andere mensen op het water zouden gaan rijden. Ik wilde helemaal niet, was moe, wilde slapen. In de waterbak, dat heet een boot zei mama, zat ik op mama's rug en kon wel lekker leunen tegen papa aan dus toen heb ik wel even mijn oogjes dicht gedaan. Maar ik was wel blij als ik dan weer in mijn bedje werd gelegd zodat ik écht even kon uitrusten.
En toen waren we klaar. Ik weet nog dat ik met mama buiten stond bij het grote slaaphuis en dat na een tijdje papa met de auto aan kwam en dat we alle spullen die we van huis hadden meegenomen weer in de auto deden.
Toen gingen we weg... naar Frankrijk zei mama. Frankrijk?...Die ken ik niet...

Zooooveel en meer!

Ik heb al zoooo vaak aan mama gevraagd wanneer we weer gaan schrijven en eindelijk hoor! Ja,  alles is zooo veranderd sinds mijn laatste stukje. Ik ben heeeeel groot geworden. Echt! Ik ben een paar weken terug nog gemeten en ik ben al 78 centimeter. En ik word ook al flink zwaar zegt mama steeds. Toen ik een paar dagen geleden met mama op de weegplaat ben gaan staan was zij precies 10 kilo zwaarder dan zonder mij. En ik heb ook al heel veel tandjes. Vier boven, vier beneden en aan elke kant boven en onder een hele dikke tand. Nu snap ik ook wat mama en papa bedoelen als ze zeggen ‘goed kauwen'! Zo hard zoals zij hun mond open en dicht doen vind ik een beetje overdreven hoor, maar als ik dat doe wordt het eten in mijn mond kleiner en doet het doorslikken ook niet meer zo'n pijn. Ik kan trouwens wel heel hard mijn tandjes op elkaar zetten. Die maken dan een heel raar geluid, zo grappig. Papa en mama moesten heel hard lachen toen ik dat voor 't eerst deed, maar toen ik het een paar keer achter elkaar deed en zelf ook hard moest lachen stopten ze ineens met lachen en keken niet eens meer naar me. Ik heb het de volgende dag nog een paar keer gedaan, maar 't lijkt alsof ze het niet meer horen. Niet leuk... 

Eten doe ik als de beste. Alles eet ik nu. Dat heb ik bij UK geleerd. Daar krijg ik de ene week op woensdag en vrijdag warm eten tussen de middag en de andere week op donderdag. Eerst vond ik het maar raar, al die stukjes in mijn mond, dat kan niet goed zijn, dacht ik. Dus duwde ik het met mijn tong zo weer naar buiten. Totdat ik zag dat de andere kindjes ‘t ook gewoon aten en alleen de baby's niet. En ik ben geen baby meer zegt papa, ik ben een dreumes! Dat zijn kindjes die groter zijn dan baby's en dat ben ik! Dus nu eet ik als een groter kindje! Ook thuis eet ik met papa en mama mee. Dat is heel gezellig. Ze kijken altijd heel blij naar me als ik mijn bordje leeg eet. Ze kijken alleen niet zo blij als ik zelf wil eten. Het mag af en toe wel, maar als ik iets uit mijn bordje wat vreemd vind of niet lekker, dan leg ik het naast mijn bordje en soms valt het op de grond. En als ik probeer met mijn vorkje te eten dan zit niet altijd alles er netjes op en dat valt dan in de stoel tussen mijn beentjes. Soms zit er helemaal niets meer op als ik het vorkje in mijn mond stop, zo gek. Dan is 't makkelijker om het eten in mijn handje te pakken en in mijn mond te stoppen.
Drinken doe ik ook graag net als papa en mama, maar dat mag nog niet. Alles wordt dan nat en dat hoort niet geloof ik. Dus op mijn beker zit een deksel zodat niet alles eruit valt. Maar ik drink ook nog lekker uit de fles thuis. Als papa er is lig ik dan lekker bij hem op de bank met zijn arm om me heen en drink dan mijn fles limonade leeg.

En wat heel erg leuk is is lopen! Ja, op 12 juli heeft oma Carla mijn eerste stapjes gezien. Ik wist zelf niet eens dat ik het deed, maar het is echt waar. Ik loop nog wel het liefst aan een of 2 handjes van papa of mama, maar ik ben ook heel veel aan het oefenen om zelf te lopen. Ik neem dan altijd iets mee, een blokje of een autootje, maar soms probeer ik ook mama's krukje uit de keuken mee te nemen, maar dat is net wat te zwaar dus dat lukt nog niet.
Als ik niet oefen om te lopen, speel ik met mijn blokken. Eerst de hele doos leeg gooien en dan de deksel er weer op. In die deksel zitten allemaal gaten die er allemaal ander uitzien en ik doe dan alle blokjes door een van die gaten weer terug in de doos. Soms past een blokje niet en dan moet ik een ander gaatje pakken. Dat doe ik dan net zo lang tot alle blokjes in de doos zitten en dan nog een keer!
Boekjes vind ik ook leuk. Mama neemt mij soms op schoot en vertelt dan over plaatjes die in het boekje staan. Maar ze doet 't nooit lang. Ik wil dan zelf het boekje vasthouden en een stuk uit het boekje hebben, maar dat mag niet van mama. Dan wordt ze boos en zet het boekje weg. Niet leuk...
Muziekjes vind ik ook leuk. Ik heb er eentje in de box, daar zit een gele knop op en als ik daar op druk komt er een muziekje uit en ga ik heen en weer. Oma Carla vindt dat altijd zo leuk, die doet dan mee! Mama heeft ook een muziekje. Een glimmend kastje met een heel klein knopje. Als ze daar op drukt komen er heel veel muziekjes uit en gaat zij heen en weer. Ik ga dan heel snel naar haar toe zodat ze mij optilt en mee laat doen. Papa doet het ook af en toe en dan zijn we allemaal heel vrolijk.

Praten doe ik ook veel alleen begrijpen papa en mama mij nog niet helemaal. Vaak kijken ze me aan alsof ik iets heel moeilijks zeg en hopen dat ik over een tijdje ga vertellen wat dat dan allemaal is geweest. Ik zeg helemaal niets moeilijks denk ik. Ik probeer gewoon zoveel mogelijk te oefenen met woordjes die ik veel hoor. Ik zeg bijvoorbeeld heel veel mama en ook wel papa, om te oefenen, maar dat snappen ze niet. Voor mama niet, die zegt steeds ‘ja, dat ben ik' als ik mama zeg, dus zeg ik maar ‘mamama' of ‘mamamama', dat is toch duidelijk een ander woord, maar dan nog zegt ze ‘mama, ja, dat ben ik'. Best vermoeiend.

Het is dus zo druk nu dat ik ook niet meer veel ga slapen. Bij UK wil ik alles van de grote kindjes meemaken en alleen maar slapen als de grotere kindjes gaan slapen, na het eten tussen de middag. Maar thuis ben ik alleen met mama en papa en als mama dan zegt dat ik maar weer een tukkie mag doen, loop ik graag aan haar hand mee naar mijn kamertje om eventjes te gaan slapen. 's Avonds slapen vind ik wat moeilijker want de dag is dan echt voorbij en dat vind ik vaak zo jammer. Maar gelukkig wordt het altiid weer morgen...Leuk!! Laughing

papapapapapa!

Ik ben de afgelopen weken flink aan het oefenen geweest. Ja, mensen om mij heen denken dat het gewoon het makkelijkste is om te zeggen, maar dat is helemaal niet zo. Papa zeggen is best moeilijk hoor! Mama zegt dat het lijkt of ik stotter...en soms lijkt het of ik zing zegt ze, maar ik ben gewoon heel hard aan het oefenen. En vandaag mag ik! De hele dag mag ik papa roepen en de hele dag zal papa dan blij naar mij lachen, want het is papadag vandaag! Of vaderdag zoals mama zegt dat het heet.

Mama heeft me gevraagd uit te slapen, dus dat deed ik, maar ik was vergeten dat ze bedoelde dat ik eerst nog 1 nachtje moest slapen. Ik vond het al zo jammer dat papa en mama wel blij waren toen ik zo lang geslapen had gister, maar ik was toen ik uit bed gehaald werd, wel de enige die in zijn handjes klapte. Maar dat komt, het was gisteren nog geen vaderdag! Mama is net bij me geweest en heeft me gezegd dat papa nog even mag slapen en dat het daarna zover is, dan begint vaderdag. Ooooh! Ok...maar ik wil zo graag mijn kadootje geven!!! Ja, papa weet van niets. Nou ja, hij weet van een beetje. Met mijn juf heb ik een mooie peer uit papier geknipt en daar heeft ze op gezet 'papa, je bent een toffe peer!' En daarop zit een foto van mij op met allemaal peren tussen mijn benen. Hahaha, dat zal papa zo leuk vinden, 'mama, mag ik 'm al geven!?'... Nee, schud ze Frown, want papa slaapt nog. 'Maar papa wil 'm zo graag hebben, mijn kadootje'...ja, mama had verteld dat hij gisteren had gevraagd of mama misschien een witte envelop uit mijn kastje van de opvang had gehaald? Een envelop voor vaderdag had hij gezegd. Haha, mama heeft gedaan of ze van niets wist en nu denkt papa natuurlijk dat hij niets van mij krijgt!

Gisteravond toen papa en mama gingen slapen kwam mama nog even naar mij toe om mij weer goed in mijn bed te leggen en fluisterde nog even toe dat het als ik wakker zou worden vaderdag zou zijn. En tegen papa zei ze dat hij niet meer bij me mocht kijken. Ik word namelijk dan misschien écht wakker en dan kan ik niet meer in slaap komen. Maar vanmorgen vertelde mama me dat papa dacht dat hij niet meer in mijn kamertje mocht komen omdat er een grote vlag in mijn kamer zou hangen met 'fijne vaderdag' of zoiets erop. Nou, dan heeft hij mijn peer nog niet gezien! 'Wanneer mag ik die nou geven!!!' Mama zegt dat ze nog een kopje thee wil zetten voor papa en dan mag ik naar papa! 'Maar ik hoor papa al!' PAPAPAPAPAPAPAPA' Laughing

Mijn liefste mama

Jij hebt mij 9 maanden gedragen

Tegen mij gepraat en voor mij gezongen

'Dag mannetje, dag jongen'

Tot we samen in het Slotervaart lagen


Op 2 mei 2011 ben ik geboren

Meteen  zoveel liefde van jou gekregen

Een lievere kwam ik daar niet tegen

En ik wist, bij deze mama wil ik horen


Thuis kleed je mij aan, speelt en danst met mij

Als jij 's morgens mijn kamertje binnenkomt

Sta ik jou op te wachten, lachend en zo blij


Jij bent degene die mij het beste kent

Kan me geen betere moeder wensen

Zo blij dat JIJ mijn lieve mama bent!


Dikke kus en knuffel,

Julian

Volgende pagina »

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: